Herkansing Opdracht 1: Frits van Liempt & Emily Joosten

Frits van liempt
Emily Joosten
CMD-B06

download.jpeg

Inleiding


Voor onze eerste portfolio opdracht gaan wij een verhaalanalyse maken. Dit doen we op basis van de in de lessen aangereikte verhaalanalyse-methode.

Het thema is ‘Narratief in televisie en/of film’.

Wij hebben gekozen om de film ‘Inception’ te analyseren aan de hand van het narratief analysemodel.

1. Argumentatie voor de case

Wij hebben voor onze analyse gekozen voor de film Inception, omdat wij die beidde een interessante en goede film vinden. Het is een film met een goed/origineel verhaal, dat niet in een hokje van de de standaard Hollywood films te plaatsen is. Het acteer en camerawerk erg goed en de regisseur Christopher Nolan staat eigenlijk altijd garant voor een spektakel. Het verhaal in de film is ook erg uitdagend. Je zou kunnen zeggen dat er 2 verhaallijnen door elkaar heen lopen en dat er twee dilemma’s/problemen worden opgelost. Kortom genoeg redenen om deze film eens beter onder de loep te nemen.

2. Duiding verhaal

Volgens de theorie van Denis Johnston zijn er 8 basisverhalen waar alle verhalen van zijn afgeleid.
Van deze 8 verhalen sluiten Faust en Circe goed aan bij het verhaal van Inception. 

Bij Faust gaat het om de schuld die afgelost moet worden/ het lot dat ons vroeg of laat inhaalt (H6 uit het boek Storytelling).
Dom Cobb heeft voordat zijn vrouw zelfmoord heeft gepleegd, al een keer eerder een idee in iemands hoofd geplant (Inception), namelijk bij zijn vrouw Mal. Hierdoor wist zij het verschil tussen een droom en realiteit niet meer. Ze dacht dat als ze zelfmoord zou plegen, ze weer wakker zou worden in de realiteit, maar ze was al in de realiteit.
Dit achtervolgd Cobb gedurende de hele film. Hij komt bij van de schuld die hij voelt voor de rol die hij speelde in de zelfmoord van zijn vrouw.

Het verhaaltype Circe sluit ook aan bij Inception. De hoofdpersoon (Cobb) ondergaat een transformatie. In het begin van Inception, keert Mal telkens terug als ‘slechte’ projectie. Ze komt telkens terug in de dromen en saboteert Cobb’s plannen. 

Het wordt voor Cobb bijna onmogelijk zijn onbewust zijn te beheersen, waardoor Mal steeds blijft terugkeren.

Op een moment vindt er een transformatie plaats, namelijk Cobb komt tot het besef dat ze niet meer echt is, en dat hij haar los moet laten om hun plan te kunnen vervullen.
Wanner ze het plan weer probeert te saboteren, schiet Cobb Mall neer.

Dit is dus een belangrijke transformatie in het verhaal, omdat hierdoor het plan uiteindelijk vervult kan worden.


(Vandeweijer, 2009), (Nolan, 2010), (Zoelen, 2010)

3. Narratief analyse model

Opbouw:

De zeven fases van Aristoteles:

De zeven fases van Aristoteles is een theorie waarmee de structuur van verhalen, theaterstukken films e.d. weergegeven kan worden. Het bestaat uit 7 fases; De expositie, het motorische moment, de conflictontwikkeling, keerpunten tot de crisis, de climax, de ommekeer en de afwikkeling. Deze fases geven een verhaal structuur en maken het behapbaar, zonder deze structuur kan wordt het vaak verwarrend en onoverzichtelijk.

De expositie:

De film begint met een scene waarin de kijker nog enigszins in het duister tast over wat er nou precies aan de hand is. Er worden verschillende karakters geïntroduceerd zonder dat je daadwerkelijk weet wie het zijn. De antagonist wordt wel duidelijk geïntroduceerd. In deze scene zit Cobb in een droom van Saito samen met Arthur. Ze moeten samen een geheim uit een kluis van Saito ontfutselen. De protagonist Mal wordt hier ook geïntroduceerd maar haar functie en wie ze is blijft nog vrij onduidelijk.

Het motorisch moment:

In deze scene worden ze in de werkelijke wereld door Saito opgepikt. Hij biedt hun de kans om vergeven te worden voor hun daden tegen hem. Hier wordt gelijk duidelijk wat inception is en waarom het moeilijk dan wel onmogelijk is. Salto vraagt of het mogelijk is waarop ze uitleggen dat het nagenoeg onmogelijk is. Ze mogen vrijuit vertrekken van Saito.

De conflictontwikkeling:

Nog in dezelfde scene vraagt Saito aan Cobb of hij zijn familie niet graag weer zou zien. Cobb is er van overtuigd dat dit niet kan en Saito legt uit dat hij ervoor kan zorgen dat Cobb weer herenigd word met zijn familie, onder een voorwaarde. Cobb en zijn team moeten een idee/inception in de zoon van de directeur van het bedrijf van zijn grootste concurrent plaatsen, om ervoor te zorgen dat deze niet te machtig wordt en zijn bedrijf weg concurreert. Cobb accepteert het aanbod ondanks dat hij weet dat dit een erg lastige opgave is.

Keerpunt tot de crisis:

Er zitten in het verhaal meerdere keerpunten. Er doen zich een aantal tegenslagen voor die ervoor zorgen dat het plan gevaar loopt. Het eerste keerpunt is, wanneer Ariadne de architecte er achter komt dat Cobb met serieuze problemen zit uit zijn verleden. Hier komt ze achter als Cobb zijn onderbewustzijn haar aanvalt en zijn overleden vrouw Mal tevoorschijn komt. Ariadne weigert hierna in eerste instantie nog verder te werken met Cobb, maar bedenkt zich later.

Een tweede keerpunt doet zich voor in Mombasa waar Cobb een bezoek brengt aan Eames een oud compagnon waarmee hij wil samenwerken. Mombasa is een stad waar het bedrijf Cobol, waarmee Cobb een conflict heeft veel mensen heeft. In deze stad komt het op een achtervolging aan waar Cobb maar net aan uit de handen van de mannen van Cobol kan ontsnappen.

Een volgend belangrijk keerpunt is, waneer ze erachter komen dat Fischer is getraind om zijn onderbewustzijn erg agressief te laten reageren als het wordt binnengedrongen. Ze worden aangevallen door gewapende mannen en Saito wordt geraakt door een kogel. In diepere lagen van de droom werkt dit het team steeds weer tegen.

Andere belangrijke keerpunten:

  • Arthur moet ervoor zorgen dat het team de schok voelt om hen uit de droom te halen
  • Saito overlijdt en moet gereanimeerd worden
  • Het zwaar bewapende leger dat in de 4e droomlaag aanvalt

De climax

Er zijn twee climaxen in het verhaal. De eerste is waarin Fischer om het leven komt en ze naar een oplossing moeten zoeken om alsnog het idee in zijn hoofd te planten. Ze gaan hiervoor in een nog diepere droomlaag. Hierin zit Mal die Fischer op het balkon heeft vastgebonden. In deze climax komen we zowel tot de ontdekking, dat Mal de eerste persoon was waarbij Cobb een gedachte had ingeplant en komt Cobb tot de realisatie dat hij Mal los moet laten.

De ommekeer

Als iedereen langzaam maar zeker uit de droomlagen wakker wordt gemaakt en ze er achter komen dat het is gelukt. De typische thematische muziek van de film speelt en je weet dat het allemaal is gelukt.

De afwikkeling

Iedereen verlaat het vliegtuig en Cobb wordt de douane doorgelaten. De douanier zegt “welcome home sir”. Cobb wordt verwelkomt door zijn vader en thuis aangekomen wordt een shot waarin hij zijn kinderen ziet buitenspelen eindelijk afgemaakt doordat je zijn kinderen ziet omdraaien. Je ziet hierbij eindelijk hun gezichten. Er zit toch nog een twist aan het einde van de film waardoor je je afvraagt of ze wel echt terug zijn in de realiteit. Cobb heeft een klein kegeltjes dat niet helemaal in balans is en dus hoort te stoppen met draaien, mits ze in de realiteit zijn. Het laatste shot van de film is een shot van het kegeltje dat draait, maar je krijgt niet te zien of hij stopt met draaien en uit balans raakt.

Tijd en ruimte:

Verteltijd en vertelde tijd

De verteltijd: 2uur en 28 minuten.

De vertelde tijd: Het tijdsbestek van de film is gecompliceerd. De film begint met een scene waarbij een van de acteurs (Saito) een oude man is, en Cobb nog steeds een jonge man. Dit komt omdat Saito in (Wikia, -) terecht is gekomen (Limbo is geen ruimte die bedacht is door 1 persoon, het is een gedeelde ‘ruimte’ waar je in terecht kan komen, hier kunnen minuten jaren lijken, en jaren minuten).
Na deze scene van ongeveer 5 minuten kom je terecht in de ‘huidige’ tijd van de film, en zal het verhaal zich beginnen af te spelen.
Ook kom je te weten dat Cobb en zijn vrouw Mal 50 jaar vastzaten in Limbo.

Het lijkt dus alsof het verhaal zich afspeelt over tientallen jaren, omdat een van de personages erg oud geworden is, maar hier is een reden voor.
Er zijn 4 niveau’s van dromen. 50 jaar in niveau 4 is 2,5 jaar in niveau 3. 2,5 jaar in niveau 3 is 1,5 maand in niveau 2. En 1,5 maand in niveau 2 is 3 uur in niveau 1.

Er zijn ook nog theorieën dat de hele film eigenlijk een droom van Cobb is, dus dan zou de vertelde tijd eigenlijk maar een paar uur zijn.
Voor deze analyse gaan wij toch uit van het daadwerkelijke verhaal in de film en dan is van begin tot eind de vertelde tijd ongeveer een maand. 
Omdat de vertelde tijd dus redelijk lastig uit te leggen is hieronder een afbeelding die het toelicht.

(Wikipedia, 2016), (Wikipedia, 2016), (Wikia, -), (arpitgarg, 2010)

Ruimte

Deze film speelt zich af op verschillende plekken.
In de eerste scene kom je meteen terecht in “Limbo’. Dit is niet een stad of een land, maar het is een gedeelde ‘ruimte’ waar je in terecht kan komen als je dood gaat in een hoger niveau droom voordat je een schok hebt gekregen waardoor in lager niveau wakker wordt, hier kunnen minuten jaren lijken, en jaren minuten). Het is erg lastig om nog uit Limbo te komen, maar het is wel mogelijk.

In de film wordt Cobb benaderd door Saito, een zakenman, om een idee in Fischer zijn hoofd te planten. Hiervoor gaat Cobb en zijn team naar Parijs om een nieuwe architect te zoeken die de ruimtes in de dromen kan bouwen.

Wanneer ze beginnen met het planten van het idee in Fischer zijn hoofd, zitten ze in het vliegtuig. Ze zijn dan onderweg naar Los Angeles, deze vlucht duurt 10 uur.

Ruimtes die worden gepresenteerd spelen zich af in verschillende ‘lagen’ (Realiteit, Niveau 1, 2, 3 en Limbo).

De ruimtes benoemd in bovenstaande tabel zijn de belangrijkste ruimtes in de film.

De ruimtes die voorkomen zijn functionele, decoratieve en begeleidende/ karakteristieke ruimtes.

Een voorbeeld van een functionele ruimte in de film is bijvoorbeeld de ‘werelden’ in de verschillende lagen en Limbo. Je ziet aan verschillende ‘rare’ elementen dat dit in de realiteit nooit zo zou kunnen zijn. En hierdoor wordt dus duidelijk dat je op dat moment in iemands droomt bent. Dit ondersteunt in dit geval de handeling of het ‘onderwerp’.

Een decoratieve ruimte in de film is bijvoorbeeld de scene(s) in het vliegtuig. De ruimte heeft zelf niet zo zeer een duidelijke functie, het is vooral decoratief.

(Wikipedia, 2016), (Wikia, -), (arpitgarg, 2010)

Karakters:

Klassieke rolverdeling Aristoteles:

Protagonist: Ook wel de hoofdpersoon, is Dom Cobb. Hij is zowel het karakter dat het doel van het verhaal najaagt, als het karakter dat bijkomt van de schuld die hij voelt voor de rol die hij speelde in de zelfmoord van zijn vrouw.

Antagonist: De tegenspeler van de protagonist. In dit geval is de meest voor de hand liggende antagonist, Mal (de overleden vrouw van Dom). In de film is zij een projectie van de werkelijkheid, ze is dus niet echt, maar Dom ziet haar wel verschijnen in de dromen. Haar projectie is niet bepaald positief. Ze manipuleert en verraadt Dom meerdere keren. Wat hierbij interessant is, is dat Dom deze beelden van haar eigenlijk zelf creëert, en dat maakt hem ook een Antagonist. Dus is hij ook zijn eigen tegenspeler.

Tritagonist: De derde belangrijke speler in dit verhaal is Ariadne. Ze komt vermoedt dat er iets niet klopt aan Cobb. Telkens duikt Mal op in zijn dromen. Ze komt erachter dat hij haar in de dromen bewust opzoekt, maar dit is erg gevaarlijk omdat je op een bepaald moment dat het verschil tussen de realiteit en dromen niet meer ziet.

Tetragonist: Als neutrale factor in dit verhaal zien wij het stuk muziek ‘Non, je je regrette nien’ (Nee, ik heb nergens spijt van). Het nummer wordt gebruikt om de ‘kick’ te signaleren. Door deze kick kom je weer terecht in een niveau van de dromen.

(Wikipedia, 2016), (Hull, 2011), (Hull, The Antagonists of Inception, 2011)

Archetypes van Campbell:

De held: De held is Cobb. Hij is de hoofdpersoon en moet een prijs betalen om zijn doel te bereiken. Het doel is het idee planten in het hoofd van Fischer. De prijs die hij hiervoor moet betalen is het loslaten van zijn vrouw Mal.

De mentor: De mentor is Ariadne. Zij is het karakter dat Cobb helpt. Ze helpt hem om over de schuld heen te komen die hij voelt voor de rol die hij speelde in de zelfmoord van zijn vrouw.

De heraut: De heraut zou in dit geval Mal zijn. Zij haalt Cobb uit zijn evenwicht en probeert hem te saboteren.

(Vandeweijer, 2009)

Perspectief

In de film hebben we te maken met een personale verteller. Dat wilt zeggen dat de film verteld wordt vanuit een derde persoon.

Het lijkt alsof het verhaal zichzelf verteld. De personale verteller is Cobb, en dit houdt gedurende de hele film aan (enkelvoudig personaal).

De film beperkt de kennis van de kijker aan het begin. Het is nog onduidelijk wat er met Mal is gebeurd. Naarmate het verhaal vordert kom je te weten dat ze zelfmoord heeft gepleegd en dat Cobb een ‘geheim’ met zich meedraagt. Namelijk, dat hij een idee in haar geheugen heeft geplant.

Er worden nog flashbacks gebruikt, waardoor we te zien krijgen wat Cobb heeft meegemaakt en hoe dingen in het verleden (met onder andere Mal) zijn gegaan.

(Boekentaal, 2016)

Retorische stijlmiddelen

Verbo-Picturaal:

Van zelfsprekerd bij een film is natuurlijk dat het beeld wordt ondersteund door geluid. Dat is hier natuurlijk ook aan de orde. De SFX zijn er goed gemixt en realistisch en ook de filmmuziek schetst erg goed sfeer. vooral de OST is erg sterk en mooi gecomponeerd.

Repetitio:

In de film wordt 1 stuk scene waarin Cobb vanuit zijn huis naar buiten kijkt en zijn kinderen ziet spelen een aantal keren herhaald. Deze scene refereert naar het verlangen om zijn kinderen weer te zien.

Metafoor:

In de film heeft iedereen een object zoals een tol of een dobbelsteen die op 1 punt verzwaard is. Hiermee kunnen ze controleren of ze in de realiteit zijn. De eigenaar van het object weet namelijk als enige waar het zwaartepunt van dit object zit. Aan het einde van de film wordt als laatste shot de tol van Cobb getoond. Dit is een metafoor voor de vraag of we nou wel of niet in de werkelijkheid zijn?

Ironie:

In een van de slot scènes zegt Saito als hij bijna sterft met een glimlach “No room for a tourist on these jobs”. Hij refereert hiermee naar een eerder moment in de film waarin Cobb zit ook zegt tegen hem. Hij ziet nu in dat Cobb toch gelijk had. Doordat hij glimlacht terwijl hij het zegt maakt het het ironisch.

4. Mediumspecifieke kenmerken

Beeld en geluid:

In deze film spelen beeld en geluid een belangrijke rol. Er is een erg sterke soundtrack die vaak terugkeert op climax momenten. Verder is de sounddesign qua SFX erg goed. Zo wordt er in de scene waarin Ariadne voor het eerst controle heeft over een droom erg goed gebruik gemaakt van geluid. Als de hele wereld omdraait worden er erg goede SFX toegepast om dit zo overtuigend mogelijk te maken.

Beleving gewichtloosheid:

In de film zitten een aantal scènes waar Arthur aan het vechten is met een aantal personen uit het onderbewustzijn van Robert Fischer. In deze scene beweegt hele ruimte doordat in de laag erboven de bus waar ze in zitten door de lucht vliegt. Deze scene is erg realistisch in beeld gezet door af te wisselen tussen shots uit de bus en in het hotel waar Arthur aan het vechten is. Het camerawerk en de bewegingen van de acteurs zijn erg overtuigend.

5. Discussie

We hebben enige discussie gehad over wat nou het belangrijkste element in het verhaal is. Of dat er naartoe wordt gewerkt dat Saito zijn grootste concurrent geen volmacht krijgt over de energiemarkt of dat Cobb herenigd wordt met zijn familie. We waren het er uiteindelijk wel over eens dat uiteraard de hereniging het belangrijkste is, maar er wat wel ruimte voor discussie aangezien zonder de opdracht voor Saito er nooit een hereniging zou zijn geweest. Verder hebben we het nog gehad over het einde van de film. Saito en Cobb zien elkaar op het einde nog steeds in de dromen. Wij vroegen ons alleen af waarom Saito in deze laag zou oud was. Onze speculaties zijn dat hij al heel lang in deze laag vastzat, maar we snappen nog steeds niet helemaal hoe dit nu precies zit. Er word hier veel over gediscussieerd op websites, maar wat nou de werkelijke reden is weten we nog steeds niet.

BRONNEN:

Bibliografie

arpitgarg. (2010, Augustus 4). Inception: What is Limbo? Opgeroepen op April 2, 2016, van arpitgarg: https://arpitgarg.com/2010/08/04/inception-what-is-limbo/

Boekentaal. (2016, Maart 26). Perspectief en verteller. Opgeroepen op Maart 26, 2016, van Boekentaal: http://www.boekentaal.info/materiaal-voor-leeskringen/verhaalanalyse/perspectief-en-verteller/

Hull, J. R. (2011, – -). Meaningful Storytelling: An Analysis of Inception. Opgeroepen op April 2, 2016, van Narrative First: http://narrativefirst.com/articles/meaningful-storytelling-an-analysis-of-inception

Hull, J. R. (2011, – -). The Antagonists of Inception. Opgeroepen op April 2, 2016, van Narrative First: http://narrativefirst.com/articles/the-antagonists-of-inception

Nolan, C. (Auteur), & Nolan, C. (Regisseur). (2010). Inception [Film].

Vanderweijer, I. (2009). Vladimir Propp. In I. Vanderweijer, Storytelling, verhalen vertellen kan iedereen (p. 375). -: Biblion uitgeverij Davidsfonds/Literair.

Vandeweijer, I. (2009). Hoe zit een goed verhaal in elkaar? In I. Vandeweijer, Storytelling, verhalen vertellen kan iedereen. (p. 375). -: Biblion uitgeverij Davidsfonds/Literair.

Wikia. (-, – -). Japanese castle (limbo). Opgeroepen op April 2, 2016, van Wikia: http://inception.wikia.com/wiki/Japanese_castle_(limbo)

Wikipedia. (2016, Januari 19). Verhaalanalyse. Opgeroepen op Februari 15, 2016, van Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Verhaalanalyse#Verteltijd

Wikipedia. (2016, Januari 24). Vertelperspectief. Opgeroepen op Februari 18, 2016, van Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Vertelperspectief

Zoelen, K. v. (2010, Juli 21). Inception. Opgeroepen op April 2, 2016, van Filmtotaal: http://www.filmtotaal.nl/recensie.php?id=18429

Advertenties

Een gedachte over “Herkansing Opdracht 1: Frits van Liempt & Emily Joosten

  1. Veel tekst is niet altijd goede tekst. Bij teksten zit de kracht ook vaak in de beperking. Hadden jullie je analyse beperkt tot de aangegeven 200o woorden, dan was die beperking dit stuk beslist ten goede gekomen. Toch staan er goede stukken in, het is alleen wel een beetje zoeken. Ook is het stuk niet helemaal consistent, bijvoorbeeld de expositie en de karakters. De analyse is wisselend van kwaliteit; zo rammelt de analyse van tijd en ruimte. Ook taal en spelling zijn niet goed en dat is jammer, want daarmee maak je het de lezer niet makkelijk.
    De bronvermelding is zeer uitgebreid, dat is wel goed.
    Al met al is de analyse voldoende.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s